O Concello de Riveira homenaxeará o Día Mundial do Teatro cun espectáculo de humor que mesturará maxia cómica e cabaré.

Como cada ano, o Concello de Riveira vai conmemorar o Día Mundial do Teatro a través dun espectáculo dramático que terá lugar o venres 23 de marzo no Auditorio Municipal de Riveira.

A función, que dará comezo ás 21.30 horas, terá por título “El orgasmo es cosa de mujeres”, de Mundo Mandarina, un espectáculo de humor dirixido ao público adulto que mestura maxia cómica coa estética de cabaré e no que a actriz se transforma nunha “show woman” que, por momentos, pode volverse ridícula e facer rir aos espectadores coas súas reflexións aloucadas.

Unha vez máis, a actuación é gratuíta e as entradas poderán ser retiradas dende media hora antes do inicio no propio auditorio.

Manifesto

Así mesmo, cómpre sinalar que o Día Mundial do Teatro entraña a creación dun manifesto que en cada edición é elaborado por un persoeiro do mundo da arte dramática escollido polo IIT (Instituto Internacional do Teatro). Nesta ocasión, foi encomendado á escritura, xornalista e dramaturga mexicana Sabina Berman. Este é o texto:

Podemos imaxinar A tribo caza paxaros lanzando pequenas pedras, cando o enorme mamut irrompe e RUXE –e ao mesmo tempo un pequeno humano RUXE como o mamut. Logo, todos corren…

Ese ruxido de mamut proferido por unha muller humana –quero imaxinala muller-- é o inicio do que nos fai a especie que somos. A especie capaz de imitar o que non somos. A especie capaz de representar ao Outro.

Saltemos 10 anos, ou 100, ou mil. A tribo aprendeu a imitar a outros seres e representa ao fondo da cova, na luz temblorosa da fogueira, a cacería desa mañá. Catro homes son o mamut, tres mulleres son o río, homes e mulleres son paxaros, árbores, nubes. Así, a tribo captura o pasado co seu don para o teatro. Máis asombroso: así a tribo inventa posibles futuros: ensaia posibles formas de vencer ao inimigo da tribo, o mamut.

Os ruxidos, os asubíos, os murmurios -as onomatopeas dese primeiro teatro- volveranse linguaxe verbal. A linguaxe falada volverase linguaxe escrita. Por outro camiño, o teatro volverase ritual e logo cinema. E na semente de cada unha destas formas seguirá estando o teatro. A forma máis sinxela de representar. A forma viva de representar. O teatro, que mentres máis sinxelo máis intimamente conéctanos á capacidade humana máis asombrosa, a de representar ao Outro.

Hoxe celebramos en todos os teatros do mundo esa gloriosa capacidade humana de facer teatro. De representar, e así capturar o noso pasado para entendelo --ou de inventar posibles futuros para a tribo, para ser máis libres e máis felices.

Falo por suposto das obras de teatro que realmente importan e transcenden o entretemento. Esas obras de teatro que importan, hoxe propóñense o mesmo que as máis antigas: vencer aos inimigos contemporáneos da felicidade da tribo, grazas á capacidade de representar.

Cales son os mamuts a vencer hoxe no teatro da tribo?

Eu digo que o mamut maior é o alleamento dos corazóns humanos. A nosa perda da capacidade de sentir cos Outros: de sentir compaixón. E a nosa incapacidade de sentir co Outro non humano: a Natureza.

Vaia paradoxo. Hoxe, na beira final do Humanismo -da era do Antropoceno--da era en que o humano é a forza natural que máis cambiou e cambia o planeta-- a misión do teatro é inversa á que reuniu á tribo orixinalmente para facer teatro ao fondo da cova: hoxe debemos rescatar a nosa conexión co natural.

Máis que a literatura, máis que o cinema, o teatro –que esixe a presenza duns seres humanos ante outros seres humanos-- é marabillosamente apto para a tarefa de salvarnos de volvernos algoritmos. Puras abstraccións.

Quitémoslle ao teatro todo o superfluo. Denudémolo. Porque mentres máis sinxelo o teatro, máis apto para lembrarnos o único innegable: somos mentres somos no tempo, somos mentres somos carne e ósos e un corazón latexando nos nosos peitos. Somos aquí e agora soamente.

Viva o teatro. A arte máis antiga. A arte máis presente. A arte máis asombrosa. Viva o teatro.